http://hotfile.com/dl/58140460/55087fe/Cicha_mier.zip.html

http://hotfile.com/dl/58558282/88270a8/Czas_bezprawia.zip.html

http://hotfile.com/dl/58383288/82a716f/Darlan.zip.html

http://hotfile.com/dl/58556866/98ff123/Duch_ze_Scapa_Flow.zip.html

http://hotfile.com/dl/58137517/6fe287b/Erwin_Rommel.zip.html

http://hotfile.com/dl/58558930/8a95a61/Grupa_Jaszy.zip.html

http://hotfile.com/dl/58137949/bc5f596/Himmler.zip.html

http://hotfile.com/dl/58552175/5aa0a0b/Igor_Guzenko.zip.html

http://hotfile.com/dl/58554031/3b40566/Incydent_w_Venlo.zip.html

http://hotfile.com/dl/58394503/5f0973c/Inwazja_na_Afganistan.zip.html

http://hotfile.com/dl/58546404/4532f15/Jagoda.zip.html

http://hotfile.com/dl/58555456/c12bc3e/Kondor_1.zip.html

http://hotfile.com/dl/58135972/b59db8c/Kondor_2.zip.html

http://hotfile.com/dl/58550315/f1e0016/Krwawy_Karze.zip.html

http://hotfile.com/dl/58121034/e028a23/Kryzys_1.zip.html

http://hotfile.com/dl/58115600/e2c9c87/Kryzys_2.zip.html

http://hotfile.com/dl/58133589/2e01f14/Los_bohatera.zip.html

http://hotfile.com/dl/58541914/acd0c6f/Marszaek_Tuchaczewski_1.zip.html

http://hotfile.com/dl/58549339/647771b/Marszaek_Tuchaczewski_2.zip.html

http://hotfile.com/dl/58547260/1b3ac58/Mata_Hari.zip.html

http://hotfile.com/dl/58118478/5637588/Mayaguez.zip.html

http://hotfile.com/dl/58554749/8f8dbd1/Najcenniejszy_wiadek_zbrodni.zip.html

http://hotfile.com/dl/58134189/0a18796/Najwikszy_wrg_Hitlera_1.zip.html

http://hotfile.com/dl/58117417/4d46a69/Najwikszy_wrg_Hitlera_2.zip.html

http://hotfile.com/dl/58121932/956e4f7/Najwikszy_wrg_Hitlera_3.zip.html

http://hotfile.com/dl/58124494/c28213b/Najwikszy_wrg_Hitlera_4.zip.html

http://hotfile.com/dl/58553131/d6c7444/Nikita_Chruszczow.zip.html

http://hotfile.com/dl/58119396/a0b1e59/Noc_na_pustyni.zip.html

http://hotfile.com/dl/58132250/ac9cb5c/Operacja_RAJAN.zip.html

http://hotfile.com/dl/58140923/575e201/Pearl_Harbor.zip.html

http://hotfile.com/dl/58393381/0c287fa/Podziemna_wojna.zip.html

http://hotfile.com/dl/58562467/dd237c3/Polski_cznik_1.zip.html

http://hotfile.com/dl/58557637/0641363/Polski_cznik_2.zip.html

http://hotfile.com/dl/58548154/a115ca7/Pueblo.zip.html

http://hotfile.com/dl/58141562/94db369/Skarby_Hermanna_Goringa.zip.html

http://hotfile.com/dl/58551309/4fc7324/Skarby_wojny.zip.html

http://hotfile.com/dl/58142647/822b88d/Skorzeny_1.zip.html

http://hotfile.com/dl/58132953/d768bb1/Skorzeny_2.zip.html

http://hotfile.com/dl/58135379/91874d8/Son_Tay.zip.html

http://hotfile.com/dl/58136476/343c942/Stalin_-_droga_do_wadzy.zip.html

http://hotfile.com/dl/58545556/24bd0cc/Szpieg_w_rodzinie.zip.html

http://hotfile.com/dl/58556125/326d29c/Sowo_i_pancerz.zip.html

http://hotfile.com/dl/58111148/99eb34e/Tajemnica_Dallas.zip.html

http://hotfile.com/dl/58394102/1a23ec9/Tajemnica_lotu_Rudolfa_Hessa.zip.html

http://hotfile.com/dl/58543755/901d5ce/Tajemnica_Rudolfa_Hessa.zip.html

http://hotfile.com/dl/58394854/c763efc/Tajemnica_mierci_Adolfa_Hitlera_1.zip.html

http://hotfile.com/dl/58136987/09f3974/Tajne_rokowania.zip.html

http://hotfile.com/dl/58134843/69b04e5/Terroryzm.zip.html

http://hotfile.com/dl/58544656/4edd64a/Titanic.zip.html

http://hotfile.com/dl/58563067/ab08302/Wielkie_polowanie.zip.html

http://hotfile.com/dl/58542933/67bb8e3/Wstydliwa_sprawa.zip.html

http://hotfile.com/dl/58116429/ee72cf1/Wadcy_ognia_1.zip.html

http://hotfile.com/dl/58392934/979cf51/Wadcy_ognia_2.zip.html

http://hotfile.com/dl/58114457/6380deb/Wadcy_ognia_3.zip.html

Brak podobnych artykułów

Martin Bormann (1900-1945?) – jeden z najwyższych dygnitarzy hitlerowskiej III Rzeszy, szef kancelarii NSDAP. Data śmierci nie jest znana, gdyż nie ma do końca potwierdzonych dowodów jego śmierci.
Urodził się 17 czerwca 1900 roku w Wegleben. Nie udało mu się ukończyć szkoły, gdyż zmuszony był poświęcić się pracy na farmie. Jego ojciec zmarł, gdy Martin miał trzy lata, a matka postanowiła ponownie wyjść za mąż, co sprawiło, iż wychowywaniem chłopca zajął się ojczym. Rodzina zamieszkała w Weimarze. Podczas I wojny światowej zaliczył krótki epizod w armii niemieckiej. Następnie rozpoczął służbę w ochotniczych Freikorpsach. Podczas służby poznał Rudolfa Hössa, który w później był komendantem obozu Auschwitz. Razem z nim sądzony był za popełnienie morderstwa na Waltherze Kadowie. Otrzymał za to rok więzienia kary. W 1925 roku skończył odsiadywanie kary. Rozpoczął wtedy działalność w partii nazistowskiej, szczególnie na terenie Turyngii. Przydzielono mu pracę w charakterze rzecznika prasowego, a następnie zarządcy finansowego. W 1929 roku ożenił się z Gerdą Buch, z którą miał dziesięcioro dzieci urodzonych na przestrzeni lat 1930-42. W 1933 roku został Reichsleiterem NSDAP, a miesiąc później, w listopadzie, członkiem Reichstagu. W lecie rozpoczął też pracę u boku zastępcy Adolfa Hitlera, Rudolfa Hessa, na stanowisku jego sekretarza. Pełnił tę funkcję aż do 1941 roku, kiedy to Hess udał się w podróż do Wielkiej Brytanii. Od maja tego roku Bormann objął stanowisko szefa kancelarii NSDAP. Szczególnie dużo zdolności wykazywał w pracach związanych z ekonomią, organizując pieniądze partyjne, w tym osobiste wydatki wysokich funkcjonariuszy NSDAP. Stał się jednym z najbardziej zaufanych współpracowników Adolfa Hitlera, starając się zawsze być u boku przywódcy narodu niemieckiego. Cieszył się opinią jednego z najwyższych dygnitarzy hitlerowskiej III Rzeszy. Niemal od początku II wojny światowej Bormann kieruje partyjną kancelarią. Nominacji tej dokonał sam Hitler, który coraz bardziej ufał swojemu podwładnemu. Obydwaj mężczyźni często razem spacerowali, co sprawiało, iż Bormann wyrabiał sobie coraz silniejszą pozycję. Jednocześnie zrażał do siebie otoczenie, które niechętne były wzrostowi jego wpływów. W 1943 roku dyktator oficjanie dokonał nominacji Bormanna na stanowisko osobistego asystenta. Jego wpływy rosną jeszcze, gdy prowadzi dochodzenie w kwestii zamachu na Hitlera z 20 lipca 1944 roku. Na początku 1945 roku Bormann jest już czołowym dygnitarzem hitlerowskim, bierze udzial w większości narad wojenych i politycznych. Stopniowo jednak traci zaufanie do siły oręża niemieckiego, obawiając się, iż Rzesza może tę wojnę przegrać. W kwierniu 1945 roku na stałe przenosi się do bunkra Hitlera pod Kancelarią Rzeszy. Tam postanwia spędzić ostatnie chwile swojego życia, zdając sobie sprawę, iż armia radziecka szturmuje już miasto. Gdy Hitler postanawia popełnić samob ójstwo, zleca Bormannowi wykonanie jego testamentów – osobistego, jak i politycznego. W nowym rządzie, którym sformować miał Karl Dönitz, Bormannowi przydzielono stanowisko ministra partii. Nie zdążył jednak objąć nowej funkcji. 30 kwietnia 1945 roku opuścił bunkier, w którym Hitler popełnił samobójstwo i najprawdopododbniej próbował uciec ze szturmowanego Berlina. Jego losy do tej pory nie zostały wyjaśnione, jednak najprawdopodobniejsza z hipotez mówi o tym, iż Bormann zginął podczas ucieczki. Inna z teorii mówi o tym, iż Bormannowi udało się przedostać przez sowieckie linie i dotrzeć z Europy do Ameryki Południowej, co miałyby potwierdzać zeznania naocznych świadków, którzy rozpoznali go w mijanym człowieku. Podczas procesu przed Międzynarodowowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze Bormann został zaocznie skazany na karę śmierci.

Brak podobnych artykułów

Erwin Rommel (1891-1944) – niemiecki feldmarszałek, jeden z nawybitniejszych dowódców II wojny światowej. Dowodził m.in. niemiecką 7. dywizją podczas kampanii francuskiej oraz Afrika Korps podczas walk w Afryce Północnej.
Urodził się 15 listopada 1891 roku w Heidenheim w Niemczech. Wojskowa kariera Rommla rozpoczęła się w lipcu 1910 roku. Wstąpił bowiem do 124. Wirtemberskiego Pułku Piechoty. Po trzech miesiącach został kapralem, a po następnych dwóch awansowano go do stopnia sierżanta. Podczas I wojny światowej wykazał się męstwem i będąc 3 razy rannym otrzymał najwyższe pruskie odznaczenie Pour Le Merite oraz stopień kapitana. Szczególnie docenione zostało jego zwycięstwo nad Włochami pod Isonzo 24 października 1917 roku. Dowodzony przez niego oddział zdobył kluczowe pozycje włoskie, co przyczyniło się do końcowego zwycięstwa w bitwie. Rommel – żołnierz z krwi i kości – pozostał w wojsku i tam, pisząc książkę „Infanterie greift an” („Piechota atakuje”), zwrócił na siebie uwagę Adolfa Hitlera. Szybko awansował i w 1939 roku podczas ataku na Polskę był komendantem Kwatery Głównej führera. Już w październiku został dowódcą 7. Dywizji Pancernej w Gerze i razem ze swoimi żołnierzami w maju 1940 roku brawurowo przemierzył całą Francję, jako pierwszy przekroczył linię Mozy (w ciągu jednej nocy udało mu się przełamać główną linię obrony Francuzów). Również jako pierwszy dotarł do Kanału La Manche. W lutym 1941 roku Hitler postanowił wykorzystać jego umiejętności na froncie afrykańskim. Miał tam pomóc Włochom, nie potrafiącym wykorzystać ogromnej przewagi liczebnej. Razem z nowo sformowanymi oddziałami Deutsches Afrika Korps (Niemiecki Korpus Ekspedycyjny) wylądował w Północnej Afryce 12 lutego 1941 roku. Pokonał Brytyjczyków i rozpoczął marsz w stronę Kairu. Owładnięty rządzą dotarcia do Egiptu zapominał o realnych możliwościach swoich żołnierzy. Jego pustynne sukcesy zyskały mu przydomek „Lisa Pustyni”. Świetna taktyka i doświadczenie zdobyte w kampaniach polskiej i francuskiej pozwoliły mu na fantastyczne zwycięstwa w Północnej Afryce. Niestety, Hitler posyłający coraz to nowe wojska do Rosji (operacja „Barbarossa”), zapominał o odpowiednim wyekwipowaniu oddziałów Rommla. W sierpniu 1942 roku miało dojść do ostatecznej bitwy. Na nieszczęście ambitnego niemieckiego dowódcy, Afrika Korps dysponowały małą ilością czołgów i złym zaopatrzeniem. Wobec takiego stanu rzeczy „Pustynny Lis” udał się do Winnicy na Ukrainie, aby prosić Hitlera o wsparcie. Wojska afrykańskie pozostawił pod wodzą Georga Stummego i 23 września był już w Rzymie. Stamtąd udał się prosto do Hitlera. Ten stwierdził, że zdecydował się wysłać do Afryki wszelką możliwą pomoc. Rommel łudził się, iż rzeczywiście może otrzymać wsparcie nowoczesnych czołgów Tiger oraz dywizji Waffen SS Leibstandarte. Choć szczodrość führera wydała mu się podejrzana, uspokojony udał się na krótkie wakacje w Austrii (w Semmering). 24 pażdziernika zbudził go telefon. Dzwoniono z Berlina. Sytuacja w Afryce wydawała się tragiczna. Przerażony Stumme prosił o powrót Rommla do Afryki, gdzie Brytyjczycy rozpoczęli ofensywę pod El Alamein. Według Stummego było to właściwe natarcie. Rommel zażądał bezzwłocznego wysłania statków z zaopatrzeniem. I rzeczywiście, wypłynęło 7 statków, tyle tylko, że alianci zatopili 5 z nich. Pod El Alamein Niemcy i ich sojusznicy ponieśli ogromne straty. Stracili 60 000 żołnierzy, z których 50 000 zostało wziętych do niewoli. Rommel przestał ufać Hitlerowi. Jego odwrót od wodza nastąpił na pewno, gdy w 1943 roku w marcu przyszedł rozkaz z Berlina, iż „Pustynny Lis” ma udać się do Włoszech, aby tam bronić sie przed ofensywą Brytyjczyków. Dla Rommla była to zdrada – miał zostawić swoich żołnierzy, przyjaciół, którzy walczyli za Niemcy w Afryce. Po kilku miesiącach służby we Włoszech Rommel objął dowodzenie nad Armią „B” grupującą się we Francji. Od razu doszło do sporu między Rommlem i gen. Gerdem von Rundstedtem. Rommel chciał, aby dywizje były rozmieszczone jak nabliżej plaży, gdzie miała nastąpić spodziewana inwazja. Rundstedt natomiast chciał je rozmieścić niedaleko Paryża – 150 km. od plaż. Spór zaognił się do tego stopnia, iż miał go rozstrzygnąć sam Hitler… Podjął on decyzję najgorszą z możliwych – oddał dywizje pod dowództwo Wehrmachtu. To oznaczało, że nie można było ich wysłać w bój bez zgody führera. W decydującym momencie na plażach Normandii zabrakło niemieckich dywizji pancernych. Rejon ten Rommel starał się przygotować do obrony w dużej mierzy przy pomocy pułapek przygotowanych przez jego saperów. Ostatecznie jednk aliantom udało się sforsować niemiecką obronę, a co za tym idzie pokonać „Lisa Pustyni”. Porażki i nieporozumienia coraz bardziej oddalały go od niemieckiego dyktatora. Już wtedy Rommel planował zamach na Hitlera. 17 czerwca führer miał przybyć do jego siedziby, jednak w ostatniej chwili zmienił plany. Gdyby przybył do zamku feldmarszałka, zapewne już by z niego nie wyszedł. Działalność spiskowa Rommla rozwijała się coraz bardziej, pozyskał wielu sojuszników, w tym Seppa Dietricha. 17 lipca 1944 wydarzył się jednak wypadek, który zaważył na losach spiskowców. Podczas jazdy samochodem Rommla ostrzelały dwa alianckie myśliwce. Pęknięta czaszka nie zagrażała jego życiu, jednak przez trzy dni leżał nieprzytomny w szpitalu. 20 lipca pułkownik Claus von Stauffenberg postanowił przeprowadzić zamach na życie Hitlera w Wilczym Szańcu. Niestety, zamach się nie udał, a uczestniczący w nim spiskowcy wskazali na Rommla, jako osobę bezpośrednio związaną z działalnością zamachowców. Hitler napisał list i razem z zeznaniami trzech żołnierzy kazał przeczytać Rommlowi. Ten przebywał w swojej rezydencji i powracał do sił. 13 października do Rommla został wysłany jego przyjaciel, generał Burgdorf. Rommel dostał ultimatum – albo popełni samobójstwo, zostanie pochowany z honorami wojskowymi, a jego rodzina nie będzie prześladowana, albo zawiśnie na stryczku. Rommel wybrał pierwszą z możliwości… Pożegnał się z żoną Lucie i synem Manfredem i razem z Burgdorfem udał się do samochodu. Tam zażył cyjanek. Jeden z największych niemieckich bohaterów II wojny światowej umierał 200 metrów od domu, jako człowiek, który ośmieli się podnieść rękę na Hitlera. Mimo to mit wielkiego dowódcy nie prysnął, a dyktator nie zdecydował się na potępienie Rommla, co wiązało się z podtrzymywaniem legendy „Lisa Pustyni”.

Brak podobnych artykułów

Aktorzy:
Adolf Hitler – Jan Peszek
Feldmarszałek Erwin Rommel – Marek Perepeczko
Pani Rommel – Danuta Stenka
Wilhelm Keitel – Wiktor Zborowski
Płk Stauffenberg – Wojciech Malajkat
Gen. Burgdorff – Marian Opania

Link do pobrania :

http://hotfile.com/dl/58137517/6fe287b/Erwin_Rommel.zip.html

lub kliknij tutaj >>> Erwin Rommel <<<

copyright 2001 by Radio ZET Sp. z o.o.

Podobne artykuły:

1. Darlan
2. Cicha Śmierć

Młody mężczyzna, który wysiadł z czarnego osobowego samochodu, wbiegł po
schodach prowadzących do głównego wejścia Pałacu Prezydenckiego w
Algierze. Wartownik stojący przed drzwiami nie zatrzymał go. Nie było w
tym nic dziwnego. Często przepuszczano ludzi wchodzących do pałacu bez
sprawdzania dowodów tożsamości. W głównym hollu mężczyzna pokazał
przepustkę i skierował się w stronę schodów prowadzących na pierwsze
piętro, gdzie mieścił się gabinet admirała Francois Darlana.

W sekretariacie admirała nie było nikogo, choć zazwyczaj przebywał tam
strażnik i sekretarka. Mężczyzna mógł bez przeszkód dojść do podwójnych
drzwi gabinetu.

Nacisnął klamkę i otworzył drzwi. W głębi, pochylony nad biurkiem stał
admirał Jean Francois Darlan. Niski, szczupły o siwych włosach. Na widok
wchodzącego podniósł głowę.
Darlan: Co pan tu robi? Warta!
Mężczyzna wyciągnął z kieszeni luźnej kurtki pistolet i oddał dwa strzały.
Widząc, że admirał runął na podłogę, cofnął się do drzwi. Nie sprawdzał,
czy jego strzały były śmiertelne. Może przestraszył się tego, co zrobił. W
tym samym momencie do sekretariatu wpadło kilku żołnierzy, najwidoczniej
zwabionych strzałami.

Wymierzył w ich stronę z pistoletu, zdecydowany utorować sobie drogę do
wyjścia, ale nie zdążył pociągnąć za spust, gdy któryś z żołnierzy
wytrącił mu broń z ręki. Po krótkiej szamotaninie obezwładniono go. Proces
pospieszny, krótki, odbył się już następnego dnia. Zamachowiec, który
nazywał się Ferdinand Bonnier de la Chapelle został skazany na śmierć.

Jean Louis Xavier Francois Darlan, Gaskończyk, syn byłego ministra
sprawiedliwości i prawnuk oficera, który zginął w bitwie pod Trafalgarem,
od 1936 roku zajmował najwyższe stanowiska we francuskiej marynarce
wojennej. Najpierw jako szef sztabu generalnego, a później jej
głównodowodzący.

Po wybuchu wojny w 1939 roku nakazał francuskiej flocie ściśle
współpracować z Royal Navy. Francuskie okręty chroniły brytyjskie konwoje
i walczyły przeciwko Niemcom pod Narwikiem. Na Morzu Śródziemnym
bombardowały Genuę. Jednakże w tym sojuszu pojawiał się cień, jakim była
niechęć małego admirała do brytyjskiego sojusznika. Być może odzywała się
historia rodzinna, nakazująca pamiętać, że pradziadek zginął od
brytyjskiej kuli. Być może Darlan poddawał się nastrojom panującym we
francuskiej marynarce, której kadra tradycyjnie była antybrytyjska.

Któż mógł przewidzieć, że wielka Francja, kolonialne mocarstwo, przegra
wojnę z Niemcami?

Admirał Darlan, choć jego flota nie miała wielkiej okazji do wykazania
swojej siły, uważał, że walkę należy kontynuować, choć sytuacja na froncie
pogarszała się z dnia na dzień i już 14 czerwca 1940 roku wojska
niemieckie wkroczyły do Paryża.

Darlan przekonywał członków rządu:
Darlan: Francja jest mocarstwem kolonialnym. Możemy wycofać nasze
wojska, całą wielką flotę, samoloty, rząd do Algierii i stamtąd
kontynuować wojnę!
Naczelny dowódca wojsk francuskich, leciwy generał Maxime Weygand, były
premier Pierre Laval, marszałek Philippe Petain obawiali się takiego
rozwiązania. Odpowiadali:
Wycofując wojska z Francji oddamy cały nasz kraj na pastwę wrogów: Niemiec
i Włoch. Zaś w Afryce, zanim zdążymy się umocnić, uderzą na nas Włosi,
którzy już mają tam 14 dywizji. W dodatku nie znamy zamiarów Hiszpanów,
którzy w Maroku zgromadzili pięć dywizji.

Premier, nie godząc się z tymi argumentami, 16 czerwca podał się do
dymisji. Generał Charles de Gaulle wsiadł do brytyjskiego samolotu i
poleciał do Londynu. Wygłosił tam przemówienie:
De Gaulle: Ja, generał de Gaulle, znajdujący się obecnie w Londynie,
wzywam francuskich oficerów i żołnierzy, inżynierów i robotników,
specjalistów w dziedzinie przemysłu zbrojeniowego, którzy znajdują się
lub w przyszłości znajdą się na terytorium brytyjskim, do nawiązania
kontaktu ze mną. Płomień francuskiego oporu nie powinien zgasnąć i nie
zgaśnie!
Brytyjczykom się to podobało. Dziesięć dni później został przez rząd
angielski uznany „przywódcą wszystkich wolnych Francuzów”.

Jednak prawdziwa władza we Francji była w innych rękach. Marszałek Pétain,
bohater spod Verdun z 1916 roku, utworzył rząd, który 22 czerwca podpisał
z Niemcami zawieszenie broni, a następnie wyniósł się do Vichy,
niewielkiego miasteczka na południu Francji. Stamtąd miał kierować połową
kraju, jaka na mocy traktatu zawieszenia broni pozostała wolna od
niemieckiej okupacji oraz koloniami. Dysponował realną siłą: 100 tysięcy
żołnierzy, niewielkie lotnictwo i potężna flota. Marynarka wojenna, której
okręty schroniły się głównie w portach Północnej Afryki, wciąż pozostawała
czwartą siłą na świecie: najnowocześniejszy pancernik „Richelieu”
zacumował się w Dakarze, siostrzany „Jean Bart” wszedł do Casablanki, 2
nowoczesne pancerniki „Strasbourg” i „Dunkerque”, 2 stare pancerniki, 6
niszczycieli i okręt-baza wodnosamolotów weszły do algierskiego portu
Mers-el-Kebir, 6 krążowników schroniło się w Algierze, większość z 80
okrętów podwodnych zacumowała w Bizercie. Ta potęga pozostawała pod
rozkazami admirała Darlana, który porzucił plany kontynuowania walki z
Niemcami i w rządzie Vichy zajął stanowisko ministra marynarki wojennej, a
następnie także wicepremiera i ministra spraw zagranicznych. Wkrótce
został ministrem spraw wewnętrznych i ministrem obrony. Na domiar
wszystkiego ustawa z 10 lutego 1941 roku określiła go jako następcę
marszałka Pétaina.

Oczywiście taki człowiek, który miał w swoich rękach realną władzę,
spodobał się Amerykanom.

Tymczasem sprawy generała de Gaulle’a biegły źle. Jego płomienny apel o
kontynuowanie walki odniósł niewielki skutek. I trudno się dziwić, że
Francuzi woleli marszałka Pétaina, bohatera z I wojny światowej, którego
nazwisko znało każde dziecko, od całkowicie nieznanego generała de
Gaulle’a. Ochotnicy do oddziałów „Wolnych Francuzów” napływali bardzo
powoli. Po dwóch miesiącach ta armia liczyła 140 oficerów i 2 000
żołnierzy. I nagle przyszedł cios, który, wydawałoby się, pogrzebał
wszelkie szanse de Gaulle’a na stworzenie licznych wojsk, które u boku
brytyjskiego sojusznika mogłyby wyzwolić Francję.

O świcie 3 lipca 1940 roku brytyjskie okręty rozstawiły się szerokim
półkolem w pobliżu algierskiego portu Mers-el-Kebir, gdzie rzuciły kotwice
najnowocześniejsze okręty floty francuskiej. Do szalupy, która odbiła od
burty największego pancernika „Hooda” wsiadł oficer, który w teczce miał
zalakowaną kopertę z listem do dowódcy francuskiego. Tuż po godzinie 6.00
szalupa wpłynęła do zatoki i posuwając się wzdłuż wielkich pancernych
kadłubów podpłynęła do północnego pirsu, gdzie czekał już samochód
adiutanta admirała. Brytyjczyk wręczył mu kopertę i powrócił do szalupy.

W porcie można było wyczuć napięcie, jakie wywołało pojawienie się
wielkich okrętów brytyjskich, których sylwetki były dobrze widoczne w
odległości kilku kilometrów od zatoki. Nikt jednak nie podziewał się
tragedii.

O godzinie 7.00 admirał Gensoul w swojej kajucie na flagowym okręcie
„Dunkerque” złamał lakową pieczęć i zaczął czytać dokument przesłany przez
Brytyjczyków. Ci zażądali, aby wybrał jedno z czterech rozwiązań:
francuskie okręty wyjdą w morze i dołączą do floty brytyjskiej
ze zredukowaną załogą przejdą do jednego z portów brytyjskich, gdzie
będą internowane
przejdą do jednego z portów na Wyspach Karaibskich, gdzie zostaną
unieruchomione
w ciągu 6 godzin zostaną zatopione przez własne załogi.
Nie do niego należała decyzja, powiadomił więc admiralicję francuską.
Jednakże nie przekazał pełnego tekstu brytyjskiego ultimatum. Poinformował
dowództwo, że Brytyjczycy żądają zatopienia okrętów. Można było łatwo
przewidzieć odpowiedź: otrzymał upoważnienie do stawienia oporu zbrojnego.
Gdy o godzinie 17.25 do jego kajuty przybyli brytyjscy wysłannicy, żeby
poznać odpowiedź admirała, usłyszeli, że odrzuca wszystkie warunki.

O godzinie 17.45 okręty brytyjskie otworzyły ogień do stojących w zatoce
francuskich jednostek. Te nie miały żadnych szans. Salwa po salwie
Brytyjczycy wstrzeliwali się w nieruchome cele.

Pociski kalibru 381 mm trafiły pancernik „Dunkerque”, który stał najbliżej
wybrzeża. Ciężko uszkodzony, ruszył w stronę mielizny, która miała
uchronić go przed zatonięciem.

Tuż potem wybuch rozerwał magazyn rufowy starego pancernika „Bretagne”,
który przewrócił się na bok topiąc 977 marynarzy. Płonął duży niszczyciel
„Mogador”. Zagładzie zdołał ujść jedynie pancernik „Strasbourg”, który
wraz z 5 niszczycielami i okrętami podwodnymi, stawiając gęstą zasłonę
dymną wydostał się z portu. Brytyjskie okręty przerwały kanonadę po 36
minutach i kilka z nich ruszyło w pogoń za uchodzącym Strasbourgiem, lecz
nie udało im się zatopić okrętu.

Tego dnia w Mers-el-Kebir zginęło 1147 marynarzy francuskich, a około dwa
tysiące odniosło rany. Atak był szokiem dla Francuzów. Dla wielu z nich
Brytyjczycy stali się wrogami na równi z Niemcami. Tym bardziej, że w tym
samym czasie, gdy okręty Royal Navy „rozstrzeliwały” francuską flotę w
Mers-el-Kebir, samoloty brytyjskie zaatakowały okręty francuskie w
Dakarze, a 23 września oddział „Wolnych Francuzów” usiłował opanować tę
bazę. Po dwudniowych walkach artyleryjskich, toczonych z niewielkim
skutkiem, a także z powodu gęstej mgły, Brytyjczycy przerwali akcję i
wycofali swoje okręty.

Wydawałoby się, że taki rozwój sytuacji przekreślił szanse de Gaulle’a na
zjednoczenie wszystkich francuskich sił pod swoimi rozkazami.

Takiego zdania był prezydent Franklin D. Roosevelt. Początkowo uważał, że
tylko marszałek Pétain może przejąć władzę we Francji uwolnionej od
Niemców, mimo że ten utrzymywał poprawne stosunki z Hitlerem. Prezydent
Stanów Zjednoczonych musiał jednak zmienić zdanie, gdy od kwietnia 1942
roku w rządzie Vichy zaczął odgrywać pierwszorzędną rolę Pierre Laval,
znany ze swoich nazistowskich sympatii. Jako premier rządu Vichy nakazał
wzmóc walkę z ruchem oporu i deportację Żydów. Na mocy jego decyzji
wysyłano do Niemiec francuskich robotników przymusowych i zorganizowano
„Légion tricolore” – francuski oddział SS. Wina za zbrodnie kładła się
cieniem na wszystkich członkach rządu i obciążała również leciwego
marszałka.

Tylko admirał Darlan pozostawał poza kręgiem ludzi skalanych ścisłą
współpracą z Niemcami, gdyż po awansie Lavala opuścił rząd Vichy i
zachował jedynie stanowisko dowódcy floty. Dla prezydenta Roosevelta stał
się idealnym kandydatem na przywódcę powojennej Francji.

Brytyjski okręt podwodny wynurzył się w odległości 3 mil od algierskiego
brzegu. Kapitan wpatrywał się przez chwilę w ciemny brzeg, aż dostrzegł
błyskające światełko. Kilka sygnałów określonej długości wskazywało, że
wszystko jest w porządku i można rozpocząć akcję.

Marynarze zepchnęli z pokładu pneumatyczne tratwy i utrzymując je linkami
przy kadłubie pomogli wsiąść do nich kilku mężczyznom, którzy dość
niepewnie zeszli z kiosku i równie niemrawo poruszali się po pokładzie.

Noc 21 października 1942 roku była spokojna. Wiał lekki wiatr i nic nie
zapowiadało kłopotów, jakie później miały stać się udziałem ośmiu
pasażerów, którzy machając z zapałem krótkimi wiosłami zdążali do plaży.
Gdy tylko wyciągnęli pontony z wody, zza wydmy wyłoniła się czarna postać.

Murphy: Który z panów jest generałem Clarkiem? Jestem Robert Murphy,
charge d’affaires.
Z ośmiu pasażerów pontonów wysunął się do przodu wysoki mężczyzna w
polowym mundurze.
Clark: Generał Mark Clark. To ja dowodzę naszą grupą.
Był to zastępca naczelnego dowódcy alianckich wojsk, które miały dokonać
inwazji na Afrykę Północną. Murphy poprowadził ich w stronę wydmy, za
którą stał jego pomocnik, amerykański wicekonsul.
Murphy: Musicie panowie przebrać się. Mundury amerykańskich oficerów nie
są najlepszym odzieniem w tym kraju. Musimy przebyć 40 mil do Cherchell
i można spodziewać się, że po drodze napotkamy jakiś francuski patrol.
Clark: Dokąd nas pan poprowadzi i z kim się spotkamy?
MMurphy: Z generałem Charlesem Mastem, dowódcą francuskiej dywizji i
kilku jego oficerami. Oczekują na nas w tawernie w Cherchell. Wybrali to
miejsce jako najmniej zwracające uwagę.
Amerykańscy wysłannicy przebrani za Arabów, na osłach, błądząc w
ciemnościach, odnaleźli nadbrzeżną tawernę. Generał Mast był już bardzo
zaniepokojony.
Clark: Panie generale, jestem oficjalnym wysłannikiem Stanów
Zjednoczonych. Zależy nam, aby przekazał pan admirałowi Darlanowi
informację, że władze mojego kraju gotowe są uznać go szefem rządu
francuskiego.
Generał Mast chciał koniecznie dowiedzieć się, kiedy nastąpi inwazja wojsk
alianckich na Afrykę, aby skoordynować działania wojsk inwazyjnych i
żołnierzy francuskich.
Clark: Panie generale, inwazja nastąpi za 17 dni, ale celem naszego
pobytu tutaj nie jest omawianie zasad współdziałania, lecz dotarcie do
admirała Darlana. Liczymy, że gdy nasi żołnierze wyjdą na brzeg, admirał
powstrzyma waszych żołnierzy przed walką.
Dyskusja została gwałtownie przerwana hałasami z zewnątrz. Nadchodziła
francuska policja poinformowana przez Araba, który uznał, że w tawernie
zebrali się przemytnicy i chcąc uzyskać nagrodę zaalarmował policję.

Gdy policjanci weszli do sali, Robert Murphy i francuscy oficerowie
wyciągnęli pistolety, a dzielny generał Clark czmychnął do piwnicy. Za nim
inni oficerowie amerykańscy i brytyjscy. Udało im się wydostać z budynku i
uciekli na plażę. Szybko odnaleźli pontony, ale pogoda się pogarszała.
Wiatr nasilał się i falebyły coraz większe. Nie mogli jednak czekać na
poprawę pogody. Obawiali się, bowiem, że policjanci podążają ich tropem i
lada moment przybędą na plażę. Wskoczyli do pontonów i z ogromnym trudem
udało im się odbić od brzegu. W pewnym momencie fala przewróciła ponton
generała Clarka. Dzielnie walcząc wydostał się z topieli, lecz stracił
koszulę, kurtkę i spodnie, co gorsza, również 750 tysięcy franków w
złocie. Tak przynajmniej uzasadniał brak ogromnej kwoty.

Wracał z pustymi kieszeniami i rękami. Nie udało mu się bowiem zyskać
potwierdzenia, że w momencie, w którym alianckie wojska inwazyjne staną na
afrykańskim brzegu, admirał Darlan wyda swoim oddziałom rozkaz
zaprzestania walki.

Liczył jednak na to, że uda się przekupić Darlana, zaś walutą przetargową
miało być życie syna admirała – Alaina, który sparaliżowany leżał w
algierskim szpitalu. Amerykańscy lekarze oferowali pomoc, oczywiście pod
pewnymi warunkami…

Admirał Darlan wahał się. Oczywiście wiedział, że Amerykanie gotowi są
oddać mu władzę we Francji po zwycięskiej wojnie. Ale czy na pewno oni
zwyciężą? Na wszelki wypadek postanowił grać na zwłokę. Amerykanom
przekazał informację, że gotów jest współdziałać z nimi i równocześnie
wydał rozkaz stawiania oporu wojskom alianckim lądującym w Afryce
Północnej.

W nocy 5 listopada dotarła do niego wiadomość, że syn umiera. Wyjechał
natychmiast do Algieru, gdzie postanowił czekać, choć nie miał już nadziei
na uratowanie życia Alaina.

Późnym wieczorem 7 listopada zadzwonił telefon na jego biurku. To jego
wojskowy sekretarz informował, że przybył amerykański charge d’affaires
Robert Murphy i prosi o niezwłoczne spotkanie.

Gdy dojechali do willi amerykańskiego dyplomaty, było już po północy.
Darlan: Co się stało, że musimy spotykać się w środku nocy?
MMurphy: Panie admirale, nasi żołnierze lada moment wylądują na
algierskim brzegu. Muszę znać pana zamiary.
Darlan: Drogi panie, pozna je pan, gdy wasi żołnierze przybędą tutaj!
MMurphy: Otrzymałem wiadomość, że 300 okrętów, które wyruszyły z portów
między 22 a 27 października, jest już blisko afrykańskiego brzegu. Czasu
na podjęcie decyzji przez pana jako nowego szefa państwa francuskiego
jest już niewiele!
Po północy 8 listopada wojska brytyjskie i amerykańskie zaczęły lądować po
obu stronach Algieru napotykając słaby opór wojsk francuskich. Tylko w
rejonie Oranu silny opór stawiły baterie fortów i francuskie okręty.
Podobnie w rejonie Casablanki. Dopiero 9 listopada admirał około godziny
1.00 wygłosił przez radio przemówienie nakazujące wszystkim wojskom
francuskim przerwanie walki.

Amerykanie natychmiast obsypali go zaszczytami. Dowodzący wojskami
alianckimi generał Dwight Eisenhower pisał: „Cywilni gubernatorzy, dowódcy
wojskowi i dowódcy morscy zgadzają się tylko na jednego człowieka
posiadającego oczywiste prawo przejęcia władzy w Afryce Północnej. Tym
człowiekiem jest Darlan”.

Admirał był już zdecydowany przejeść na stronę aliantów. 14 listopada
podpisał porozumienie z wysłannikami prezydenta Roosevelta, którzy
wyrazili zgodę na powołanie go na „politycznego szefa Francji”. Trzy dni
później podpisano następny dokument uznający Darlana za szefa
administracji francuskiej.

Dlaczego tak się stało? Gra szła o wielką flotę francuską zgromadzoną w
porcie w Tulonie w południowej nieokupowanej części Francji. Tam stały 3
pancerniki, 4 ciężkie krążowniki, 3 lekkie krążowniki i kilkadziesiąt
innych jednostek. Amerykanie obawiali się, że w przypadku odsunięcia
Darlana ta flota, podlegająca jego rozkazom, zostanie stracona. Tylko
Darlan mógł wydać rozkaz okrętom, aby wyszły z Tulonu i dotarły do
algierskich portów zajętych przez aliantów. I tak się stało. Admirał
spłacał polityczny dług zwycięzcom.

„Układ Darlana”, jak nazwano porozumienie Amerykanów z francuskim
admirałem, wzburzył w równej mierze Francuzów i Brytyjczyków, którzy rząd
Vichy, w tym admirała, uznawali za faszystów i kolaborantów.

Premier Winston Churchill z niepokojem przyglądał się posunięciom
Amerykanów. Nie mógł oficjalnie przeciwstawiać się polityce prezydenta
Roosevelta, tym bardziej, że kilka miesięcy wcześniej omalże nie doszło do
zerwania amerykańsko-brytyjskiego sojuszu, gdy Churchill sprzeciwił się
inwazji na Francję, której Roosevelt chciał dokonać już we wrześniu 1942
roku. Z największym wysiłkiem szefowi brytyjskiego rządu udało się
przekonać sojusznika zza Atlantyku, że desant na Europę zakończy się
klęską i lepiej lądować w Afryce Północnej. W takiej atmosferze kłótnia w
sprawie Darlana mogłaby mieć fatalne następstwa. Czy Churchill mógł jednak
przejść nad tym do porządku dziennego? Był przekonany, że pozostawienie
Darlanowi zaszczytów, jakimi obdarzyli go Amerykanie doprowadzi do wybuchu
wojny domowej we Francji, gdzie po obydwu stronach barykady stanęliby
zwolennicy admirała Darlana i generała de Gaulle’a. Ten bowiem, prowadząc
bardzo zręczną politykę, zatarł fatalne wrażenie, jakie na jego rodakach
zrobiły brytyjskie ataki na francuską flotę, zyskał poparcie władz wielu
kolonii i zaczął budować silny ruch oporu we Francji. Jednakże Churchill
nie mógł nic zdziałać. Flota francuska w Tulonie była gratką nie lada.

Tymczasem stamtąd nadeszły fatalne wiadomości. Najpierw okazało się, że
dowódca floty w Tulonie, admirał Laborde odmówił podporządkowania się
rozkazowi wysłania okrętów do Afryki Północnej. Wielka eskadra francuska
pozostała w Tulonie. Tymczasem Niemcy, obawiając się inwazji wojsk
alianckich na południową Francję, wkroczyli do strefy nieokupowanej.
Załogi francuskich okrętów stacjonujących w Tulonie, obawiając się zajęcia
portu przez Niemców, przygotowały okręty do wysadzenia.

27 listopada 1942 roku niemieckie oddziały pancerne wtargnęły do portu.
Wówczas francuscy marynarze przystąpili do działania. Większość okrętów
zatopiono otwierając zawory denne lub wysadzając ładunki wybuchowe. Wielka
flota tulońska przestała istnieć. Gra zakończyła się. Admirał Darlan nie
miał już nic do zaoferowania aliantom.

Czyżby wówczas prezydent Roosevelt zrozumiał to, czego od dawna obawiał
się Churchill: admirał Darlan, obdarzony władzą przez aliantów, podzieli
Francuzów, a walki między jego zwolennikami i zwolennikami de Gaulle’a
będą umacniać komunistów? A może nie chciał tego zrozumieć i tkwił w
uporze, który w ocenie Brytyjczyków prowadził do katastrofy?

W końcu października grupa młodych ludzi zaczęła w Algierze przygotowywać
się do zabicia admirała. Co o nich wiadomo? Jeden z nich nazywał się
Ferdinand Bonnier de la Chapelle i miał 20 lat.

Podobnie jak jego koledzy uważał admirała za zdrajcę i kolaboranta, zaś
usunięcie tego człowieka uznał za czyn patriotyczny, jaki winien był
swojej ojczyźnie. Bez wątpienia ich działaniami kierowała brytyjska
organizacja SOE – Zarząd Operacji Specjalnych, powołana do prowadzenia
sabotażu i dywersji w państwach okupowanych przez Niemców. Czy to z SOE
nadszedł rozkaz zlikwidowania Darlana? Równie dobrze młodzi ludzie mogli
działać na polecenie de Gaulle’a, zainteresowanego w usunięciu
najpoważniejszego rywala do władzy.

Admirał, umierając w sali operacyjnej dwie godziny po zamachu, wyszeptał:
Darlan: Ostatecznie Brytyjczycy coś dla mnie zrobili…
Na wszystkie pytania mogłoby odpowiedzieć śledztwo, jakie bez wątpienia
władze alianckie podjęły po zabójstwie admirała. Jednakże było ono
nadzwyczaj pospieszne. Sąd nad zabójcą odbył się w nocy z 25 na 26
grudnia. Nie dano mu możliwości przygotowania obrony ani złożenia
apelacji. O godzinie 7.30 rano 26 grudnia przywiązano go do pala na
dziedzińcu koszar policji w Algierze i rozstrzelano. Dwudziestoletni
Ferdinand Bonnier zabrał do grobu tajemnicę śmierci admirała.

copyright 2002 by Radio Zet Sp. z o.o.

Brak podobnych artykułów

Aktorzy:
Adm. Francois Darlan – Olgierd Łukaszewicz
Robert Murphy – Radosław Pazura
Gen. Mark Clark – Adam Ferency
Gen. Charles de Gaulle – Krzysztof Kowalewski

Link do pobrania :

http://hotfile.com/dl/58383288/82a716f/Darlan.zip.html

lub kliknij tutaj >>> Darlan <<<

copyright 2001 by Radio ZET Sp. z o.o.

Podobne artykuły:

1. Cicha Śmierć
2. Erwin Rommel

Aktorzy:
sir Winston Churchill – Krzysztof Kowalewski
Lord Hankey – Wiktor Zborowski
Dr Paul Fildes – Jerzy Bończak
Jeniec Frank James – Adam Ferency
Głos – Marek Perepeczko

Link do pobrania :

http://hotfile.com/dl/58140460/55087fe/Cicha_mier.zip.html

lub kliknij tutaj >>> Cicha Śmierć <<<

copyright 2001 by Radio ZET Sp. z o.o.

Podobne artykuły:

1. Erwin Rommel
2. Darlan

Brak podobnych artykułów

Kamienista droga prowadząca na południe z Mukdenu, stolicy Mandżukuo, po
kilkunastu kilometrach kończyła się przegrodzona szlabanem. Wielkie
tablice głosiły, że dalej mogą jechać tylko pojazdy zaopatrzone w
specjalną przepustkę. Dwa okrągłe betonowe bunkry po obydwu stronach
szosy, w których strzelnicach widać było lufy karabinów maszynowych
stanowiły wystarczające potwierdzenie, że ogłoszenie należy potraktować z
całkowitą powagą. Obecność barier na pustkowiu była tym bardziej
zagadkowa, że droga biegła dalej po płaskowyżu i jak okiem sięgnąć nie
widać było obiektów, które wymagałyby ścisłej wojskowej kontroli. Dopiero
na początku 1942 roku, gdy po japońskich podbojach w stronę zakazanego
obszaru zaczęły jechać długie sznury ciężarówek z alianckimi jeńcami,
wydawało się oczywiste, że powstał tam wielki obóz. Prawdy nie znał nikt.

Tuż po północy 8 sierpnia 1945 roku półtora miliona żołnierzy radzieckich
rozpoczęło największą ofensywę na Dalekim Wschodzie. W Mandżurii Armia
Czerwona rzuciła do boju najlepsze dywizje, zaprawione w bojach w Europie,
świetnie wyposażone, dysponujące ponad pięcioma tysiącami czołgów i dział
samobieżnych, wspierane przez cztery tysiące samolotów. Stojąca naprzeciw
nich japońska Armia Kwantuńska, licząca około miliona żołnierzy, słaba,
zdemoralizowana, pozbawiona odpowiednich zapasów i dostaw z ojczyzny
pustoszonej przez amerykańskie bombowce nie miała żadnych szans na
powstrzymanie wroga. Już od pierwszych dni radziecki walec niezatrzymanie
posuwał się w stronę Mukdenu, miażdżąc słabego wroga.

Po dziesięciu dniach walk dowództwo radzieckie zdecydowało się
przeprowadzić dziwną operację, która nie mogła mieć wojskowego znaczenia,
choćby ze względu na szczupłość użytych sił.

O świcie 18 sierpnia 1945 roku kilkadziesiąt kilometrów na południe od
Harbinu wylądowało około stu pięćdziesięciu spadochroniarzy. Dzień później
następny desant, czyli 225 żołnierzy zrzucono w rejonie Mukdenu. Obydwa
oddziały były zbyt nieliczne i zostały zrzucone zbyt daleko od sił
głównych, aby mogła to być klasyczna operacja desantowa, polegająca na
przechwyceniu strategicznych punktów, głównie mostów, tuneli i przepraw.
Wśród radzieckich spadochroniarzy było najwięcej saperów, co zdawało się
jednoznacznie wskazywać na cel tych operacji. Ich zadaniem było
niedopuszczenie do wysadzenia przez wycofujące się oddziały wroga
najważniejszych obiektów w rejonie Mukdenu i Harbinu. Wtedy mało kto
wiedział, o jakie obiekty chodziło, gdyż jeszcze przez wiele lat ukrywano,
że w tym rejonie Mandżurii istniał największy na świecie ośrodek
produkujący broń bakteriologiczną.

Pod Harbinem w Pingfan w 1939 roku wybudowano zakłady, które miały
produkować bomby napełnione bakteriami wąglika. Już do końca roku w
magazynach złożono około czterech tysięcy takich bomb.

Był to czas, gdy Japonia prowadziła krwawe boje o opanowanie Chin,
najbardziej zaludnionego państwa na Ziemi, liczącego 480 milionów
mieszkańców. Japończycy opanowali znaczną część kraju zajmując Pekin,
Szanghaj, Nankin, Kanton i Wuhan, ale agresja jednoczyła chińskie siły i
obrona była coraz silniejsza. Rząd japoński zdawał sobie sprawę, że
zakończenie wojny jest kwestią jeszcze wielu lat. Chyba, że udałoby się
zastosować nową broń, dziesiątkującą ludność cywilną, a przez to
pozbawiającą wojska wroga zaplecza, rezerw i dostaw zaopatrzenia. Broń
bakteriologiczna wywołująca epidemie wydawała się doskonałym narzędziem.

Dlatego użyto jej na dużą skalę, co najmniej raz. Prawdopodobnie w 1940
roku Japończycy przeprowadzili atak bakteriologiczny przeciwko chińskiemu
miastu Czangte rozpylając bakterie z samolotów. Należy sądzić, że był to
eksperyment mający na celu sprawdzenie skuteczności broni biologicznej.
Zakłady Pingfan gotowe były jednak dostarczyć broń pozwalającą
przeprowadzić bakteriologiczne ataki w wielu innych miejscach, o czym
świadczy skala produkcji: każdego miesiąca wytwarzano tam osiem ton
bakterii, głównie wąglika, a także cholery, tyfusu i innych zakaźnych
chorób.

Japonia nie była jedynym państwem, które produkowało broń
bakteriologiczną.

Lord Hankey, szef komitetu koordynującego tajne służby, przyszedł do
gabinetu premiera Churchilla wcześnie rano. Zdawał sobie sprawę, że trudno
o tej porze rozmawia się z premierem, który zwykł wstawać około godziny
9.00 i nie lubił rozpoczynać dnia od ważnych spraw państwowych.
Hankey: Winstonie, doniesienia z Dalekiego Wschodu są alarmujące! Nasz
wywiad twierdzi, że wojska japońskie użyły broni bakteriologicznej w
Chinach.
Churchill: W jakim rejonie?
Hankey: W mieście lub w pobliżu miasta Czengte. Bakterie rozpylono z
samolotu. Wszystko na to wskazuje, albowiem kilkanaście dni po przelocie
czterech samolotów japońskich, które uznano za zwiadowcze wystąpiły
przypadki zarażenia wąglikiem.
Premier podszedł do mapy i szukał przez chwilę miasta, o którym mówił Lord
Hankey. Wiadomość wyraźnie poruszyła go.
Churchill: Jeżeli stało się to na Dalekim Wschodzie, może stać się i w
Europie.
Chciałbym zapoznać się z historią tego zagrożenia.
Hankey: Jest krótka. W czasie wielkiej wojny w 1916 roku Niemcy użyli
zarazków nosacizny, aby wybić francuskie konie. W 1925 roku polski
wywiad meldował o radzieckich próbach broni bakteriologicznej na
terenach przygranicznych.
Churchill: Istnieje więc groźba, że Rosjanie przekażą swoje
doświadczenia lub broń Niemcom, a ci będą nam zrzucać na głowę nie bomby
burzące, lecz zarazki.
Trwała bitwa o Anglię. Niemieckie samoloty codziennie dokonywały nalotów,
ale Anglia broniła się. Czy mogło to skłonić Hitlera do wydania rozkazu
użycia broni chemicznej lub bakteriologicznej? Nie można było wykluczyć
takiego niebezpieczeństwa. Dlatego Lord Hankey został zobowiązany do
przedstawienia szczegółowego raportu na temat form obrony.

Zajmował się tym zagadnieniem od 1934 roku, gdy z jego inicjatywy powołano
Komisję Wojny Mikrobiologicznej oraz podjęto badania nad użyciem tej broni
w nowym tajnym ośrodku w Porton Down.

Od tego czasu nie zdarzyło się nic alarmującego, więc badania nie nabrały
rozmachu. Dopiero wiadomość o ataku w Czengte zmobilizowała brytyjskie
władze i naukowców. W 1942 roku Brytyjczycy przeprowadzili pierwszy test
broni bakteriologicznej na wysepce u wybrzeży Szkocji – Gruinard. Była to
bezludna wyspa i tylko czasami farmerzy dowozili tam owce, aby je wypasać.
Zabroniono im tego, a wszędzie na brzegach stanęły tablice informujące, że
wyspa jest poligonem wojskowym, na który wstęp jest surowo zakazany.
Uznano, że są to wystarczające środki ostrożności, a cieśnina dzieląca
wyspę od brzegów stałego lądu była odpowiednio szeroka, aby nie obawiać
się niebezpieczeństwa rozprzestrzeniania się choroby.

W 1942 roku przybyła tam grupa specjalistów z laboratorium Porton, aby
sprawdzić działanie 500-funtowych (tj. ok. 250 kg) bomb, z których każda
zawierała sto półtorakilogramowych kasetek z bakteriami wąglika. Zrzucone
z samolotu rozrywały się na wysokości kilkudziesięciu metrów nad ziemią,
rozsypując zabójcze bakterie w promieniu wielu hektarów.

Rząd brytyjski nigdy nie przyznał się do przygotowywania broni
bakteriologicznej, która miałaby zaatakować ludzi. Twierdzono, że jedynie
opracowano plany użycia bomb z laseczkami wąglika, aby wybić bydło w
Niemczech, co mogłoby wywołać głód.

W istocie taki pomysł miał jeden z naukowców dr Paul Fildes, dla którego
eksperymenty na wyspie okazały się bardzo interesujące. Z ich wynikami
przyszedł do Lorda Hankeya:
Fildes: Nasze doświadczenia z pięćsetfuntową bombą „N” wykazały, że
pałeczki wąglika zostały rozsiane na obszarze około 50 hektarów. Jest to
wynik nadspodziewanie dobry.
Hankey: A jak wyglądałyby szanse zaatakowania Niemiec?
Fildes: Nalot na miasto wielkości powiedzmy Stutgartu, to jest 53 mile
kwadratowe wymagałby użycia 268 bombowców Lincoln, które zrzuciłyby 4
tysiące bomb typu „N”.
Hankey: A efekty?
Fildes: Uważamy, że 50% populacji nie miałoby szans przeżycia. To jest
zdanie zespołu. Ja osobiście uważam, że wskaźnik jest wyższy i sięga
90%.
Hankey: Doktorze Fildes, rozmawiamy oczywiście o nalocie odwetowym,
przeprowadzonym wówczas, gdy Niemcy zaatakowaliby nasze miasta.
Fildes: Przeprowadziłem dalsze kalkulacje. Atak na sześć największych
miast niemieckich wymagałby użycia 2 690 samolotów, które zrzuciłyby
około czterdziestu tysięcy bomb. Miasta te zostałyby skażone na wiele
lat, a ludność musiałaby zostać całkowicie ewakuowana. Muszę podkreślić,
że użycie tej broni daleko odbiegałoby od normalnej praktyki wojennej i
jej zaakceptowanie mogłoby okazać się wielkim błędem.
Projekt był więc bardzo realny. Dokonanie 2 690 lotów nie było czymś
niezwykłym. Na przykład w czasie ataku na Hamburg od 24 lipca do 3
sierpnia 1943 roku samoloty alianckie wykonały 3 091 lotów zrzucając na
miasto prawie osiem i pół tysiąca ton bomb burzących i zapalających.

Mimo zastrzeżeń dr Fildesa projekt ten skierowano do realizacji.

Zaatakowanie niemieckich miast za pomocą bomb pełnionych zabójczymi
bakteriami wąglika, co proponował dr Fildes, napotkało podstawową
trudność: brak wystarczającej ilości bakterii. W Wielkiej Brytanii nie
było zakładów, które mogłyby wyprodukować 600 ton zarazków wąglika.
Dlatego zamówienie złożono w Stanach Zjednoczonych, gdzie w szybkim tempie
budowano takie zakłady w Huntsville. Okazało się jednak, że wyprodukowanie
ilości bakterii koniecznej do masowanego bombardowania Niemiec potrwa
kilka lat. W 1942 roku Lord Hankey zaproponował premierowi inne
rozwiązanie
Hankey: Gdybyśmy zostali zmuszeni do akcji odwetowej, to jedynym
wykonalnym dla nas ruchem byłoby użycie wąglika przeciwko bydłu.
Churchill: Chcesz wygrać wojnę zabijając krowy?
Hankey: Nie tylko krowy, także owce i kozy. Zniszczylibyśmy ich
rolnictwo. Dr Fildes proponuje rozrzucenie karmy, którą nazywa krowimi
ciasteczkami.
Doktor Fildesa skierował do szefów sztabów projekt pod tytułem:
„Powietrzna dystrubucja zakażonych tabletek dla bydła”, w którym
proponował: Przeprowadziłem dalsze kalkulacje. Atak na sześć największych
miast niemieckich wymagałby użycia 2 690 samolotów, które zrzuciłyby około
czterdziestu tysięcy bomb. Miasta te zostałyby skażone na wiele lat, a
ludność musiałaby zostać całkowicie ewakuowana. Muszę podkreślić, że
użycie tej broni daleko odbiegałoby od normalnej praktyki wojennej i jej
zaakceptowanie mogłoby okazać się wielkim błędem.
Fildes: Celem operacji jest zarażenie i zabicie jak największej ilości
bydła na terytorium nieprzyjaciela w ramach jednorazowego ataku
powietrznego przez zrzucenie z samolotów zainfekowanych ciasteczek.
Najważniejszym okręgiem produkcji bydła jest prowincja Oldenburg, gdzie
na kilometr kwadratowy przypada 35 krów.
Dr Fildes uważał, że bombowce powinny lecieć z prędkością około 350 km/h i
co dwie minuty zrzucać kasetkę zawierającą 400 tabletek. W ten sposób
rozrzucono by pięć milionów tabletek. Przeprowadziłem dalsze kalkulacje.
Atak na sześć największych miast niemieckich wymagałby użycia 2 690
samolotów, które zrzuciłyby około czterdziestu tysięcy bomb. Miasta te
zostałyby skażone na wiele lat, a ludność musiałaby zostać całkowicie
ewakuowana. Muszę podkreślić, że użycie tej broni daleko odbiegałoby od
normalnej praktyki wojennej i jej zaakceptowanie mogłoby okazać się
wielkim błędem.
Fildes: W ramach jednorazowego nalotu można byłoby zniszczyć hodowlę na
objętym atakiem obszarze i wywołać katastrofalne zamieszanie w
nieprzyjacielskich służbach weterynaryjnych.
Projekt zyskał uznanie i w fabryczce kosmetycznej w Bermondsey
przygotowano linię produkcyjną, która miała wytwarzać 250 tysięcy tabletek
tygodniowo. Zatrudniono 25 kobiet pracujących do tego czasu w fabrykach
mydła w Londynie i Bristolu i w lecie 1942 roku przewieziono je do
zakładów. Żadna z nich nie wiedziała, co będzie tam robić. Urządzenie do
napełniania „ciasteczek” dawało pełną gwarancję bezpieczeństwa. Do
kwietnia 1943 roku wyprodukowano 5 milionów tabletek. Wszystko było gotowe
do przeprowadzenia ataku. Na szczęście nigdy do niego nie doszło.

Bez wątpienia świadomość zmasowanego odwetu powstrzymywała Hitlera przed
wydaniem rozkazu dokonania ataku chemicznego lub bakteriologicznego. Tym
bardziej, że alianckie bombowce coraz częściej nadlatywały nad niemieckie
miasta i zasypywały je gradem bomb. Raporty na temat efektów bombardowań
były tak wstrząsające, że führer nigdy nie odważył się pojechać do
któregoś ze zniszczonych miast. W Hamburgu tylko jednej nocy zginęło 18,5
tys. mieszkańców, z których większość udusiła się z braku tlenu lub
zatruła gazami wydzielanymi przez fosfor, będący składnikiem ładunków
zapalających. Łatwo więc było przewidzieć skalę alianckiego odwetu za
niemieckie naloty chemiczne lub biologiczne na brytyjskie miasta. Ponadto
Hitler liczył, że uda mu się dogadać z brytyjskimi politykami, aby
zakończyć walki na Zachodzie. Użycie broni masowego rażenia przekreśliłoby
takie szanse, gdyż żaden z brytyjskich polityków nie odważyłby się wówczas
proponować paktu z Hitlerem.

Europa uniknęła wojny bakteriologicznej, której skutków nikt nie byłby w
stanie przewidzieć. Świadczy o tym historia bezludnej wyspy Gruinard,
która nie zakończyła się wraz z zaprzestaniem eksperymentów z bakteriami
wąglika.

Początkowo lekceważono sygnały od farmerów mieszkających na stałym lądzie
sąsiadującym z wyspą Gruinard, gdzie w 1942 roku przeprowadzano
eksperymenty z bombami kasetowymi napełnionymi bakteriami wąglika. Aż w
1954 roku wybuchła epidemia wśród zwierząt. Powtórzyła się w 1961 i 1965
roku. Czy powodem była bliskość zatrutej wysepki? Ale jak bakterie mogły
wydostać się stamtąd i przebyć wielokilometrową cieśninę? Mogły.
Przewoźnikami były ptaki. One roznosiły zarazę. Mimo tych podejrzeń władze
medyczne były bezradne. Dopiero w 1986 roku wynaleziono środki, które
pozwoliły odkazić wyspę. Minęły jeszcze cztery lata zanim ostatecznie
zlikwidowano niebezpieczeństwo, jakie tworzyły skupiska bakterii ukryte w
załomach skał i dopiero w 1990 roku, bez mała pół wieku po zakończeniu
eksperymentów z bronią bakteriologiczną, z wyspy zdjęto tablice zakazujące
wstępu na jej skaliste brzegi.

Nie wiadomo ostatecznie, jak często w czasie drugiej wojny światowej
używano broni bakteriologicznej? Zapewne nie miało to poważniejszego
charakteru, ale pozostał lęk.

Amerykanie obawiali się, że wojska radzieckie przejęły całą dokumentację i
schwytały większość kadry japońskich ośrodków, w których produkowano broń
bakteriologiczną i testowano ją na jeńcach wojennych. Mogło to dać
Związkowi Radzieckiemu siłę równą amerykańskiej potędze nuklearnej.

Użycie broni bakteriologicznej było prostsze niż bomby atomowej. Nie
wymagało posiadania bombowców strategicznych ani rakiet. Wystarczyło
wysłać kilka okrętów podwodnych przez Atlantyk. Wynurzyłyby się w
ciemnościach u brzegów Nowego Jorku i wykorzystując wiatr wiejący od
oceanu wypuściłyby chmury zabójczych bakterii. Taki scenariusz wygląda
dość fantastycznie, ale w rejonie San Francisco przeprowadzono sześć
pozorowanych ataków. Amerykańskie okręty podwodne wystrzeliwały w stronę
lądu pojemniki z nieszkodliwymi bakteriami. Ustalono później, że 800
tysięcy mieszkańców miasta wchłonęło bakterie.

Można też było wysłać kilkudziesięciu ludzi z pojemnikami zarazków
wąglika. Wsiedliby do nowojorskiego metra i w stosownej chwili wyrzucili
na tory słoiki z bakteriami. Amerykanie wiedzieli, że w 1943 roku w
paryskim metrze Niemcy z okien pociągów rozpylali nieszkodliwe bakterie,
aby sprawdzić jak szybko rozprzestrzenią się i jak daleko dotrą. Taki
eksperyment powtórzyli Brytyjczycy 26 lipca 1963 roku. Wówczas, za zgodą
rządu, do pociągu metra na stacji Colliers Wood w Londynie wsiadł
mężczyzna z niewielkim cynowym pojemnikiem, który wyrzucił przez uchylone
okno. Nikt na to nie zareagował, gdyż pasażerowie byli przekonani, że
pozbył się puszki po piwie. Wynik tego eksperymentu okazał się
zastraszający: w ciągu kilkudziesięciu minut bakterie, roznoszone
podmuchami przejeżdżających pociągów dotarły na odległość piętnastu
kilometrów od miejsca, w którym zostały wyrzucone. Badania ujawniły
również, że wszystkie pociągi kursujące na tej trasie zostały skażone.
Gdyby były to bakterie chorobotwórcze, wówczas w Londynie wybuchłaby
epidemia, która zdziesiątkowałaby mieszkańców tego miasta. Podobne
eksperymenty przeprowadzano w nowojorskim metrze, gdzie z pędzących
pociągów wyrzucano na tory szklane pojemniki napełnione nieszkodliwymi
bakteriami. Wszystkie wyniki pozostały tajne, czemu nie ma się co dziwić.

Największą wiedzę na temat broni biologicznej posiadał generał Shiro
Ishii, który kierował zakładami w Pingfan. Dlatego po wojnie stał się
najbardziej poszukiwanym człowiekiem na świecie. Wszelki ślad po nim
zaginął, co mogło wskazywać, że radzieckim spadochroniarzom, którzy 19
sierpnia dokonali desantu udało się go schwytać. Wywiad amerykański
skłonny był jednak uznać, że zbrodniarz umknął Rosjanom.

W końcu 1945 roku wywiad wojskowy trafił na trop generała Shiro Ishii,
który kierował zakładami w Pingfan, gdzie wytwarzano broń
bakteriologiczną. Ukrywał się w Japonii i tam go aresztowano. Ishii
odmawiał zeznań. Miał stanąć przed amerykańskim sądem jako zbrodniarz
wojenny. Ciążyła na nim odpowiedzialność za cierpienia i śmierć setek
jeńców oraz tysięcy niewinnych ludzi, wobec których zastosowano broń
bakteriologiczną. Dowody były oczywiste: w grobach w pobliżu obozu
jenieckiego pod Mukdenem znaleziono zwłoki jeńców, z których 31 zmarło w
wyniku zarażenia wąglikiem, 60 – na cholerę, 12 na dyzenterię, 106 na
dżumę, 22 na dur brzuszny, 41 na gruźlicę, a 9 na tyfus. Oczywiście pełnej
liczby ofiar nie udało się ustalić. Dwustu jeńców przeżyło i byli
świadkami oskarżenia. Jeden z nich, Frank James, zeznał: James: 11
listopada 1942 roku jeńców alianckich w obozie w Mukdenie badała japońska
komisja. Lekarze mieli maski na twarzach. Pryskali jeńcom w twarz jakąś
cieczą i robili zastrzyki. W ciągu 60 dni dwustu lub trzystu z nich
zmarło, a ich ciała wyrzucono na zewnątrz, gdzie zamarzły. Dopiero na
wiosnę część pochowano, a inne poddano sekcji.

Generał Ishii nie stanął przed sądem. Amerykanie wciąż liczyli, że uda się
wydobyć od niego najważniejsze informacje. Jego wiedza była zbyt cenna,
aby skazać go na śmierć. On jednak milczał. Aż w 1947 roku dowiedział się,
że Rosjanie zażądali wydania go. Przestraszony możliwością ekstradycji,
zgodził się ujawnić swoją wiedzę Amerykanom, sądząc, że w ten sposób
wykupi nietykalność. Natychmiast z Waszyngtonu przyjechali dr Edwin Hill i
dr Joe Victor, wybitni specjaliści od broni chemicznej i
bakteriologicznej, aby ocenić zeznania gen. Ishii. Zanotowano je na 137
stronach maszynopisu, których zawartość pozostała ścisłą tajemnicą. Taki
był rozkaz gen. Douglasa MacArthura, dowódcy amerykańskich wojsk
okupacyjnych w Tokio, który w kwietniu 1947 roku stwierdził: „Najwyższa
tajność jest niezbędna, w celu ochrony interesów Stanów Zjednoczonych i
uniknięcia kłopotów”.

Po wojnie wszystkie mocarstwa prowadziły badania i produkowały broń
bakteriologiczną. W Wielkiej Brytanii, gdzie nie znaleziono odpowiednich
poligonów, badania przeprowadzano na morzu. Wykonano co najmniej 7 testów.

Prace były o wiele bardziej zaawansowane w Stanach Zjednoczonych, gdzie
próby przeprowadzano na wielkim poligonie Dugway, obejmującym pół miliona
hektarów pustyni w stanie Utah.

W Fort Detric prowadzono próby wyhodowania nowej odmiany komarów
zarażonych żółtą febrą. Wyniki testów były tak obiecujące, że wojsko
złożyło zamówienie na 100 milionów insektów. Rozeszły się pogłoski, że
bomby wypełnione komarami zostały użyte w kilku miejscach, prawdopodobnie
w Wietnamie, a niewykluczone, że na Kubie, gdzie zmarło 300 tysięcy ludzi
w wyniku gorączki krwotocznej dengi.

O ile czasami do publicznej wiadomości przeciekały informacje o
eksperymentach prowadzonych przez naukowców brytyjskich i amerykańskich,
to nic nie wiadomo o działaniach w Związku Radzieckim.

Na świecie pojawiło się nowe niebezpieczeństwo: państwa totalitarne -
Libia, Irak, Iran, Korea Północna – zaczęły prowadzić intensywne badania
nad produkcją broni bakteriologicznej.

Jaka jest skala zagrożenia? To jest największa tajemnica XXI wieku.

Jest jeszcze inne niebezpieczeństwo, którego świat nie zna, choć istnieje
już od blisko wieku.

Przekonali się o tym żołnierze alianccy biorący udział w operacji
„Pustynna burza” w 1992 roku w Zatoce Perskiej.
Głos przez megafon: GAZ! To jest gaz! Czwarty stopień! To nie są
ćwiczenia! Powtarzam: to nie są ćwiczenia!
Okrzyki nagłaśniane przez megafony, powtarzane przez dowódców oddziałów
rozbrzmiewały, gdy tylko czujniki M43 ustawione wokół alianckich baz
sygnalizowały obecność gazu w powietrzu. Żołnierze, z trudem opanowując
panikę, wysupływali z toreb plastikowe peleryny, którymi szczelnie owijali
ciało i zakładali na twarze maski. Ciężko oddychając w gorącym pustynnym
powietrzu czekali w napięciu na wystąpienie pierwszych objawów zatrucia,
gotowi natychmiast połknąć kilka z 13 pigułek, jakie im wydano, aby mogli
zneutralizować trujące substancje. Z reguły po kilkunastu minutach alarm
odwoływano, gdy okazywało się, że w powietrzu nie było gazu, lecz zbyt
wiele spalin lub dymu prochowego.

Takie alarmy były codziennością w oddziałach biorących udział w operacji
„Pustynna burza”. Nikt jednak nie odważył się lekceważyć ostrzeżeń, tak
wielki i wszechobecny był lęk przed tajną bronią Saddama Husajna i
prawdopodobieństwem, że zostanie użyta. I tak się stało.

Brak podobnych artykułów

Aktorzy:
Mata Hari – Danuta Stenka
Kapitan Ladoux – Wiktor Zborowski
Dyrektor więzienia – Jan Machulski
Urzędnik imigracyjny – Krzysztof Globisz
Głos – Jerzy Bończak

O świcie 15 października 1917 roku do celi więzienia w St. Lonar, gdzie
na pryczy spała kobieta w szarym drelichu, weszli: dyrektor więzienia,
lekarz wojskowy i pastor. Dużo czasu zajęło im obudzenie więźniarki, która
poprzedniego wieczora dostała silny środek nasenny. Wreszcie ocknęła się.
Dyrektor więzienia wysunął się do przodu. Powiedział:
Dyrektor: Mam bardzo złą wiadomość dla pani. Prośba o ułaskawienie
została przez rząd francuski odrzucona. Spoczywa na mnie szczególnie
przykry obowiązek poinformowania pani, że egzekucja odbędzie się za
godzinę.
Strażniczki wyprowadziły z celi kobietę i wsadziły ją do samochodu, który
wnet wyruszył do lasu Vincennes.

Nazywała się Margaretha Gertuda MacLeod, z domu – Zelle. Świat znał ją
jako Matę Hari. Czy zasłużyła na wyrok śmierci? Dzisiaj wiemy, że nie.
Padła ofiarą gry wywiadów, której nie rozumiała ani nie potrafiła się
przed nią obronić.

Miała 18 lat, gdy wyjechała z Amsterdamu, wygnana skandalem, jakim był jej
romans z dyrektorem szkoły.

W Hadze odpowiedziała na prasowe ogłoszenie kapitana Rudolfa MacLeoda
poszukującego towarzyszki życia. Był od niej o 22 lata starszy i niemal
całe dorosłe życie spędził w służbie wojskowej w Holenderskich Indiach
Wschodnich. Spotkanie, na jakie umówili się w muzeum, przerodziło się w
gorący, choć krótkotrwały związek. Po sześciu dniach zaręczyli się, a
pobrali się 4 miesiące później. Wkrótce urodził im się syn, Norman John, z
którym w maju 1897 roku wyjechali na Sumatrę.

Kapitan MacLeod wracał do służby, jaką pełnił od ponad 20 lat w tej
holenderskiej kolonii. Margaretha urodziła tam córkę, ale ich związek
rozpadał się. Okres ekscytacji egzotyczną wyspą trwał krótko, a codzienne
waśnie i problemy stawały się nie do zniesienia. Jej mąż odsłaniał
prawdziwą naturę żołdaka i hulaki.

Kres małżeństwa nastąpił po śmierci syna. Podobno został on otruty przez
opiekunkę, namówioną do zbrodni przez narzeczonego, żołnierza, który
chciał się zemścić na kapitanie MacLeodzie za złe traktowanie w czasie
służby

W 1901 roku wrócili do Amsterdamu. Kłótnie, sprzeczki były już
codziennością. Margaretha skarżyła się, że mąż nie dawał jej pieniędzy i
bił ją. Pewnego sierpniowego dnia 1902 roku zabrał córkę i odszedł.
Musiała urządzić sobie życie.

Wyjechała do Paryża, aby szukać szczęścia jako modelka. Potrafiła
wykorzystać urodę i wpływ na mężczyzn i przy pomocy francuskiego dyplomaty
dostała się, jako orientalna tancerka, do jednego z najmodniejszych
wówczas salonów Madame Kiréewski.

Tam zwrócił na nią uwagę właściciel Muzeum Sztuki Orientalnej, który
zaproponował jej występy. Prawdopodobnie to on nadał jej pseudonim Mata
Hari – „Oko dnia”. Tak rozpoczęła się wielka kariera holenderskiej
dziewczyny udającej z powodzeniem Malajkę, której taniec, często
wykonywany nago lub w cielistym trykocie, zachwycał wszystkich mężczyzn,
co oczywiście sprawiało, że rosły szeregi jej wpływowych i bogatych
kochanków.

Występowała w Monte Carlo, Kairze, Wiedniu, Mediolanie i Berlinie.
Wszędzie do drzwi jej garderoby pukali zamożni i wpływowi mężczyźni,
których nie odsyłała z kwitkiem. Wśród bardzo licznych kochanków Maty Hari
znaleźli się francuski ambasador w Berlinie, prefekt policji berlińskiej,
a nawet szef kontrwywiadu niemieckiego. Te znajomości dawały jej
pieniądze, kosztowności, łatwe życie i znaczącą pozycję w towarzyskich
sferach. Miały również doprowadzić ją do zguby.

W 1910 roku gwiazda Maty Hari zaczęła świecić najpełniejszym blaskiem.
Odnosiła największe triumfy, choć miała już 34 lata, jak dla tancerki -
był to poważny wiek. Otrzymała angaż do słynnej La Scali. Miała nadzieję,
że będzie występować w balecie Diagiliewa, z którym w marcu 1912 roku
miała wyjechać do Sankt Petersburga. Nie udało się. W poszukiwaniu okazji
do kontynuowania estradowej kariery pojechała do Berlina, gdzie miała
występować w tamtejszym Metropolu. Był lipiec 1914 roku. Polityka, która
przesądziła o jej zgubie, niespodziewanie znalazła się bardzo blisko. Nie
zważała na to.

28 czerwcu 1914 roku w Sarajewie zginął Arcyksiążę Franciszek Ferdynand i
jego żona Zofia. To wydarzenie, tragiczne dla rodziny, ale zupełnie nic
nie znaczące w skali kontynentu, okazało się katastrofalne dla historii
świata. Europa w błyskawicznym tempie zaczęła staczać się ku wojnie.

W tym czasie Mata Hari przebywała w Berlinie.

Co gorsza, spotykała się tam ze swoim byłym kochankiem Alfredem Kiepertem.
Przekazał jej on w pożegnalnym prezencie 100 tys. marek. Nieraz brała
pieniądze od swoich kochanków i nikt nie czynił jej z tego zarzutu.
Jednakże Kiepert był oficerem, służył w 2 Westfalskim Pułku Huzarów. Może
więc nie o prezent chodziło.

Dalszy pobyt w Berlinie mógł być dla niej niebezpieczny, gdyż była
obywatelką wrogiego państwa. Podobno władze niemieckie zarekwirowały jej
futra i biżuterię. W sierpniu 1914 roku wróciła do Holandii, gdzie dała
ostatni w swojej karierze występ na scenie Królewskiego Teatru w
Amsterdamie. Przedstawienie zakończyło się całkowitą klapą. Być może
dlatego postanowiła wyjechać do Paryża, uważając, że tylko tam znajdzie
warunki odpowiednie dla swojego talentu.

Wojna ogarniała kontynent, a wszystkie walczące strony uważały, że
zakończą ją szybko.

W tej wojnie nikt nie docenił siły nowej technologii. Karabiny maszynowe
dziesiątkowały atakujących, gdy tylko wyskoczyli z okopów. Pociski
ciężkiej artylerii roznosiły umocnienia polowe. Każda próba przełamania
frontu kończyła się hekatombami ofiar, a rozstrzygnięcie nie nadchodziło.

W końcu 1914 roku na froncie zachodnim armie niemieckie, francuskie i
brytyjskie zapadły w okopach. Rozpoczęła się straszna pozycyjna wojna,
której celem było wykrwawienie wroga.

Wydawałoby się, że Paryż żył normalnym życiem, nie wiedząc nic o
potworności frontu. Jednakże mimo pozorów normalnego życia miasto zmieniło
się. Na scenach kabaretów nie wystawiano już roznegliżowanych scenek.
Nawet tam zapanował duch patriotyzmu. W czasie, gdy na frontach ginęły
tysiące francuskich chłopców, paryska publiczność nie chciała oglądać
erotycznych tancerek.

Mata Hari zdawała się nie dostrzegać ani nie rozumieć tego, co dzieje się
dookoła niej. Postanowiła pojechać do Paryża, ale ze względu na wojnę i
front, który przecinał Francję, z Amsterdamu do Paryża można było dotrzeć
jedynie okrężną drogą. Trzeba było dopłynąć do brytyjskiego portu, tam
przesiąść się na statek do Hiszpanii, a dalej pociągiem dojechać do
Paryża. I w taką drogę wyruszyła Mata Hari.

Mata Hari dopłynęła statkiem do brytyjskiego portu Folkestone, aby tam
przesiąść się na statek zmierzający do Hiszpanii. Ze względu na wojnę
wszyscy pasażerowie poddawani byli szczegółowej kontroli.

Drobne z pozoru zdarzenie miało przesądzić o dalszym losie słynnej
tancerki. W porcie zwrócił na nią uwagę urzędnik imigracyjny.
Urzędnik: Czy pani podróżuje sama?
Mata Hari: Tak.
Urzędnik: Pani paszport jest zaplamiony.
Mata Hari: Och, rozlałam wino. Wieczorem statek tak kołysał.
Urzędnik: W czasie wojny, gdy brytyjscy chłopcy giną we Francji, nie
należy bawić się na statku, proszę pani.
Mata Hari: To nie pana sprawa, co robię na statku. Zaraz pójdę do pana
przełożonego, aby poskarżyć się na traktowanie, z jakim spotkałam się z
pana strony. Gbur!
Trudno się dziwić, że zrobiła fatalne wrażenie na urzędniku imigracyjnym,
który zanotował po rozmowie z nią:
Urzędnik: Wypadła bardzo niezadowalająco i nie powinna dostać zezwolenia
na ponowny wjazd do Zjednoczonego Królestwa.
Gdyby nie wojna, nie zwrócono by uwagi na zatarg z urzędnikiem. Jednakże
wtedy brytyjski kontrwywiad wszędzie doszukiwał się szpiegów, a samotnie
podróżująca kobieta musiała budzić podejrzenia.

Notatka brytyjskiego urzędnika imigracyjnego uruchomiła wielką machinę
kontrwywiadu. Matę Hari zaczęła oplątywać sieć, o istnieniu której nie
miała pojęcia.

Sytuacja na froncie pogarszała się z miesiąca na miesiąc. Francja składała
ogromną daninę krwi.

Pod Verdun 2 lutego 1916 roku Niemcy rozpoczęli bitwę, która miała
wykrwawić wojska francuskie.

Tylko pierwszego dnia walk wystrzelono milion pocisków artyleryjskich.

Mijały dni zażartych walk. Przesunięcie frontu choćby o kilkaset metrów
pochłaniało tysiące ofiar, a tak krwawo okupiony sukces kończył się z
reguły utratą zdobyczy po kilku dniach.

Drugi rok wojny nie przynosił żadnych rozstrzygnięć. Tylko straty.

W czerwcu 1916 roku Mata Hari ponownie przybyła do Paryża. Już wtedy
podążało za nią dwóch agentów francuskiego kontrwywiadu – Tarlet i Monier.

Ustalili, że słynna tancerka zakochała się w dużo młodszym i nadzwyczaj
przystojnym rosyjskim arystokracie, poruczniku Vadimie Masloffie, który
służył we francuskim lotnictwie i po odniesieniu rany przebywał w szpitalu
w miejscowości Vittel.

Było gorące sierpniowe popołudnie 1916 roku, gdy kapitan Georges Ladoux,
szef francuskiego wywiadu i kontrwywiadu, niski gruby mężczyzna z
kruczoczarnymi wąsami i brodą, z cygaretką tlącą się w kąciku ust,
otworzył drzwi gabinetu mieszczącego się w kamienicy przy Boulevard
Saint-Germain 282 w Paryżu. Stała w nich kobieta, którą znał doskonale z
afiszów i zdjęć w gazetach.

Przysunęła sobie krzesło do biurka i usiadła wygodnie, opierając się o
blat.
Mata Hari: Czego chcecie ode mnie? I niech pan nie udaje, że mnie pan
nie zna!
Ladoux: Wiem, że chce pani jechać do Vittel i gotów jestem dać pani
przepustkę.
Mata Hari: Jeżeli tak, to niech pan powie tym dwóm kapusiom, czekającym
przed drzwiami, którzy przykleili się do mnie jak cienie, że w upalne
dni mają pana zezwolenie na wypicie kieliszka za moje zdrowie w bistro
na rogu.
Ladoux: Nie wiem, o czym pani mówi?
Mata Hari: Podążają za mną, dokąd bym się nie udała. Gdy wyjdę z hotelu,
przetrząsają moje bagaże. Gdy wracam, wszystko jest do góry nogami.
Kapitan Ladoux zapiał później:
Ladoux: Widząc, jak jest pewna siebie i jak panuje nad swoim
zachowaniem, zacząłem się zastanawiać, czy wywiad brytyjski nie mylił
się przesyłając mi informację, że Mata Hari musi być niemieckim
szpiegiem.
Być może to jedno zdanie zawiera wyjaśnienie całej tajemnicy Maty Hari.

Kapitan Ladoux był przekonany, że słynna tancerka, która tak chętnie
otwierała drzwi do swojej sypialni wpływowym mężczyznom, w ten sam sposób
może zdobywać ważne informacje. Jednakże doświadczenie podpowiadało mu, że
niemiecki wywiad wcześniej od niego doszedł do takiego wniosku i podczas
pobytu Maty Hari w Berlinie zwerbował ją do współpracy. Podobno Mata Hari
przyznała się do tego podczas pierwszej rozmowy. Miała powiedzieć:
Mata Hari: Teraz ta idiotyczna gra zakończyła się. Albo jestem zbyt
niebezpieczna i w tym przypadku musi pan wyrzucić mnie z Francji, albo
jestem małą kobietką, która chciałaby wreszcie mieć trochę spokoju.
Ladoux: Czy nie podjęłaby się pani chwalebnej służby dla Francji?
Mata Hari: Nigdy o tym nie myślałam.
Ladoux: Pani musi być bardzo kosztowna…
Mata Hari: To na pewno.
Ladoux: Jak pani sądzi, ile jest pani warta?
Mata Hari: Wiele albo nic.
Szybko określiła swoją cenę. Była bardzo wysoka.

Na początku września 1916 roku Mata Hari wróciła z Vittel, gdzie spędziła
kilka dni ze swoim ukochanym, rosyjskim arystokratą porucznikiem Vadimem
Masloffem. Oświadczył się jej, ale na drodze do małżeństwa stanęła jego
rodzina, która nie chciała słyszeć o związku z tancerką. Mata Hari wróciła
do Paryża z mocnym postanowieniem zarobienia tak wielu pieniędzy, że
mogliby pobrać się bez względu na sprzeciw arystokratycznej rodziny.

Dzień później, podczas spotkania z kapitanem Ladoux przedstawiła mu
szaleńczą propozycję:
Mata Hari: Chcę panu zaoferować informacje od… następcy niemieckiego
tronu.
Ladoux: Kronprinza Wilhelma?
Mata Hari: No cóż, nie znam go jeszcze, ale mogę poznać.
Ladoux: A jaką cenę wyznaczyłaby pani za dotarcie do Kronprinza?
Mata Hari: Milion franków!
Ladoux: To dużo! Bardzo dużo! Gotów jednak jestem ponieść to ryzyko. Dla
mojej ciekawości: jak pani ma zamiar dotrzeć tak wysoko?
Mata Hari: Muszę odnowić znajomość z generałem Moritzem Ferdinandem von
Bissingiem…
Ladoux: Mówi pani o dowódcy wojsk niemieckich okupujących Belgię?
Mata Hari: Tak, przy jego pomocy zostanę przedstawiona na niemieckim
dworze.
Ladoux: Zna pani generała von Bissinga?
Mata Hari: Jeszcze nie, ale przedstawi mnie mój bardzo dobry znajomy,
Karl Kramer, niemiecki konsul w Amsterdamie. Jest przyjacielem generała
von Bissinga.
Kapitan Ladoux był przekonany, że Mata Hari jest niemieckim szpiegiem. Nie
miał jednak żadnego dowodu, na podstawie którego mógłby ją aresztować.
Dlatego przystał na jej pomysł, gdyż był przekonany, że Mata Hari w pogoni
za milionem franków chętnie nawiąże lub odnowi współpracę z niemieckim
wywiadem. Wówczas zdobyłby dowody i mógłby ją posłać na szafot. Byłby to
piękny sukces kapitana Ladoux i jego agentów.

Na froncie straszna, trwająca pół roku bitwa pod Verdun nie przyniosła
rozstrzygnięcia, na które liczyło niemieckie dowództwo. Straty po obydwu
stronach były olbrzymie. Zginęło pół miliona żołnierzy. Koniec wojny wciąż
wydawał się bardzo odległy. Na początku 1917 roku wojsko zaczęło się
burzyć. W armii francuskiej odnotowano 250 przypadków zbiorowych buntów. W
wielu fabrykach rozpoczęły się strajki i protesty robotników. Rząd
oskarżał szpiegów o sianie zamętu i nadrywanie morale wojska.

Mata Hari zabrała się do wypełniania swojego planu z zapałem kobiety
zakochanej, gotowej poświęcić wszystko dla uratowania miłości i szansy na
poślubienie rosyjskiego arystokraty. Nie zwróciła uwagi na poważny sygnał
ostrzegawczy.

W czasie kolejnej podróży z Paryża do Amsterdamu przez Wielką Brytanię
została aresztowana przez brytyjski kontrwywiad jako Klara Bendix,
niemiecka agentka. Ciekawe, do dzisiaj nikt nic na temat Klary Bendix nie
wie. Prawdopodobnie nigdy nie istniała, a tę postać wymyślił kontrwywiad
brytyjski, aby mieć pretekst do zatrzymania Maty Hari i wyciągnięcia od
niej jak najwięcej informacji o jej kochankach.

Gdy Mata Hari zorientowała się, że grozi jej oskarżenie o szpiegostwo,
wyjawiła, że pracuje dla kapitana Ladoux, który tego nie potwierdził. Nie
zwróciła na to uwagi może dlatego, że Brytyjczycy wkrótce ją zwolnili i
zezwolili na dalszą podróż do Madrytu. Tam zabrała się energicznie do
wypełniania planu dotarcia do następcy niemieckiego tronu. Uznała, że
pomocni w tym jej będą urzędnicy tamtejszej ambasady niemieckiej: Hans von
Khale i Hans von Krohn.

W tym samym czasie francuska stacja nasłuchowa na wieży Eiffela zaczęła
odbierać niemieckie radiogramy nadawane z Madrytu do Berlina, utajnione za
pomocą szyfru, złamanego już przez Francuzów. Informowano o agencie „H21″.
Czyżby tym agentem była Mata Hari?

Pierwsza depesza brzmiała:
Głos: Agent H21 właśnie przybył do Madrytu. Udało mu się podjąć pracę we
francuskim wywiadzie, ale został odesłany przez Brytyjczyków. Pyta o
instrukcje i pieniądze. Przekazał informacje o ruchach francuskich
jednostek oraz że pewien francuski polityk X utrzymuje bliskie stosunki
z zagraniczną księżniczką.
Ta depesza jednoznacznie wskazywała na Matę Hari, a takich radiogramów
Francuzi przechwycili znacznie więcej. Co ciekawe: tylko informacje o
agencie „H21″ Niemcy przesyłali z Madrytu utajniając je szyfrem, który
Francuzi znali. Wyglądało tak, jakby niemieckiemu wywiadowi zależało na
tym, aby francuski kontrwywiad poznał treść szyfrogramów i dowiedział się
o ich agencie? Czy tym kryptonimem oznaczono Matę Hari? Nie było na to
żadnego dowodu, choć informacje podawane przez Niemców rzeczywiście
wskazywały na tancerkę.

13 lutego 1917 roku Mata Hari, wkrótce po powrocie z Madrytu do Paryża,
została aresztowana. Jednakże dowody, jakie zebrano przeciwko niej, były
nadzwyczaj słabe: niemieckie depesze z Madrytu i buteleczka z sympatycznym
atramentem, znaleziona podczas rewizji wśród jej kosmetyków. Mata Hari
tłumaczyła, że podejrzana buteleczka zawierała środek antykoncepcyjny.
Przypadek mógł sprawić, że substancja mogła z powodzeniem służyć do
utajniania pisma. Niewidzialnym atramentem może być wiele cieczy: mleko,
sok z cytryny, a nawet mocz. Sędzia śledczy nie miał żadnych
poważniejszych dowodów. Do czasu, aż dostarczyła ich sama Mata Hari.

W kwietniu, po dwóch miesiącach śledztwa, zażądała widzenia z sędzią.
Mata Hari: Chce złożyć zeznanie. W 1916 roku w Hadze odwiedził mnie Karl
Kramer, Niemiec, oferując 20 tys. marek za zdobywanie wiadomości dla
niemieckiego wywiadu. Wręczył mi również buteleczkę z sympatycznym
atramentem, za pomocą którego miałam sporządzać szpiegowskie meldunki.
Przyjęłam pieniądze, gdyż traktowałam je jako rekompensatę za futra i
biżuterię skonfiskowaną przez rząd niemiecki w 1914 roku. Przysięgam, że
nigdy nie wywiązałam się z tego zobowiązania, a buteleczkę z atramentem
szybko wyrzuciłam.

To przyznanie przesądziło o losie Maty Hari.

Dlaczego tak postąpiła? Dla kobiety przywykłej do luksusu i przyjmowania
wyrazów uwielbienia pobyt w strasznym XIX-wiecznym więzieniu dla
prostytutek musiał być koszmarem. Załamała się, czego dowodzą jej listy
pisane do przyjaciół. Nikt nie odpowiadał na listy. Nikt jej nie
odwiedzał. Nie można wykluczyć, że sędzia śledczy sprytnie wykorzystał jej
załamanie i skłonił do przyznania się. Mógł łatwo oszukać ją szansą
zwolnienia lub chociażby poprawienia warunków.

Przewieziono ją do więzienia sąsiadującego z gmachem Pałacu
Sprawiedliwości w Paryżu. Tam 24 lipca 1917 roku rozpoczął się proces,
który trwał tylko jeden dzień.

W tamtym czasie, gdy na froncie co dzień ginęły tysiące młodych mężczyzn,
ludzkie życie niewiele było warte.

Margaretha Gertuda MacLeod została skazana na śmierć przez rozstrzelanie.

W zimny październikowy poranek, stojąc przed plutonem egzekucyjnym w lesie
Vincences, nie pozwoliła zawiązać sobie oczu. Ucałowała zakonnicę, która
podeszła do niej, a potem posłała całusa dwunastu żołnierzom, gdy unosili
karabiny…

Po jej ciało nie zgłosił się nikt z rodziny ani żaden z kochanków.
Przewieziono je do akademii medycznej, gdzie miało służyć do nauki
anatomii.

Brak podobnych artykułów